Ook buiten onze dagelijkse projecten zoeken we als team graag inspiratie op, om samen nieuwe perspectieven te ontdekken en met elkaar in gesprek te gaan over ons vak. Daarom bezochten we vorige week het Architecture Film Festival Rotterdam, waar we Numakage Public Pool bekeken, een Japanse documentaire uit 2025 van regisseur Shingo Ota.

Een zwembad is zoveel meer dan een bassin met water. Vijftig jaar lang was het Japanse zwembad Numakage een vertrouwde ontmoetingsplek. Een plek buiten huis en werk, waar mensen elkaar ontmoetten, vaste gewoontes ontwikkelden en zich thuis voelden. Met poëtische observaties brengt de film die verbondenheid in beeld.

De aangekondigde sloop geeft deze alledaagse scènes een bitterzoete lading. Hoe kon een zwembad dat generaties lang mensen samenbracht verdwijnen, ondanks de stemmen voor behoud? De film maakt voelbaar wat er verloren gaat wanneer herinneringen, routines en onderlinge relaties onvoldoende gewicht krijgen in een besluit.

Voor ons als architecten raakt dit aan een concrete verantwoordelijkheid: leren zien wat een bestaande plek voor haar gebruikers betekent, voordat we nadenken over wat er zou kunnen komen. Naast de behoeften van toekomstige gebruikers verdienen ook de ervaringen van de mensen die er nu hun plek hebben aandacht. Hun verbondenheid met een gebouw of omgeving is onderdeel van het stedelijke weefsel waarmee we werken.

Verslag door Snigdha Ray, architect Van Hoogevest Architecten.